Myśląc o tym co było i będzie, A nie wiedząc co jest teraz, Podążając drogą, której nawet nie rozumiem bez emocji oraz poczucia czasu, Samemu nie wiedząc po co to wszystko, Samotność to coś niezwykłego, A dla mnie przez całe życie nic niezwykłego, Dotykając palcami pełnymi niepewności oraz pytań, Ścianę pełną krwi i ludzkich łez… Patrząc oczami które płaczą ,na to wszystko… A wargi nie zmieniając tego samego kształtu, Nieustającego smutku, Rozpaczy i trwogi patrząc jak upadam.. Które są skutkami lekkomyślnych i złych decyzji, Bo wiem…że już o mnie zapomnieli.. Bo wiem że przeznaczona mi jest samotna wędrówka, Mimo że tak cierpię i płaczę każdego dnia, Nad swoim żałosnym losem, Tak samotnym.. Że z trudem pamiętam dźwięk własnego głosu.. Zapominając o swoim człowieczeństwie.. I tracąc to co moralne…