stoi blada jak śmierć z długimi włosami nie cierpi nie odczuwa bólu spogląda jedynie błękitnymi oczami na świat beznadziejnie zbudowany jakby obca nieswoja nikomu niepotrzebna a jednak dała tyle radości choć na chwilę omotała w teraźniejszości a jej dusza odeszła nawet gdy nigdy jej nie było nie istniała tylko dawała wrażenie pokrewnego anioła odrzucona w kąt niczyja bez osłonki szczęścia niegdyś uosobiona teraz pusta