Pani Pusia, Piękna kotka, Szuka Edzia, Lecz nie kotka. Chodzi, szuka, wącha. Raz w szufladzie, Wysoko jak w powietrznej bazie. Trochę w szafie, Nie w żyrafie. Lecz go nie ma, Ciągle gdzieś znika, A pani Pusi w główce, Nadal nic nie świta. Wszędzie już szukała, Pana nie znalazła, Siedzi sama w kącie, I czeka zmartwiona. A tu nagle wchodzi Edziu! Podskoczyła z wielkiej radości, Dobrze, że nie połamała sobie kości. Dobry kotek - mówi Edziu. A Pusia, Nie odpowiada, Bo to kotek nasz najdroższy, Nie mówiący, Ale za to bardzo kochający.