zmierzch tuli ziemię do snu, a aksamit tańczy na nagim ciele złożonym w ofiarę nieskończonej błogości kropla rosy rozpływa się na powierzchni ust, by chłodny powiew otulił każdą z chwil, nieznanych jeszcze dni dokoła mnóstwo jasno palących się świec i rozsypanych płatków róż, za oknem dumny Księżyc podziwia scenę jak ze snu karmi zmysły niecierpliwych, nienasyconych kochanków zanim świt nastąpi, tęsknota w sercach zagości szepcząc by raz jeszcze kiedyś to wszystko powtórzyło, może piękniej,ciekawiej, na podobnej aksamitnej poświecie