pod granicą świadomości myślami czule tulę każdą z chwil w mojej niepamięci co mogłoby być snem skrapiam kroplą pocałunku, może przynajmniej odpowie smętnie szumiący wiatr, a na srebrzystej tafli kropel tęczy wody widać znajomą czyjąś twarz czy to jeszcze ja? czy może raczej ta, która powraca w snach spowita mgłą w zaczarowanej szacie zdobionej blaskiem złotorodnych gwiazd pod granica świadomości jest droga,którą znam, z drogowskazem i oknem z widokiem na świat, tylko poznać moje prawdziwe ja, a wtedy życie słodki będzie miało smak byle tylko zasypiać w ramionach,do których tak tęskno dziś, dłoni ocierających kapiące jeszcze łzy i,choć pamięć zawodzi dziś wciąż wierzę i wiem, że tym kimś nieprzerwanie jesteś tylko Ty...