niby pnę się w górę, a jakby spadam w dół jak liść jesienny, powoli gubię wszystko, na czym mi zależy, może Słońce mnie otuli, wyciągnie swoją dłoń, ponieważ Słońcem tym jest ukochany, utracony niegdyś w czasie lat dziecięcych... może przyjdzie po cichu tak jak ogień czy woda, może otrze łzy gorzkie kapiące z chorego oka, zmiesza się następnie z kropelką krwi i powiedzie w nieznane noce i dni...