przeszłość mnie goni nasze preludium nieskończoności popycha w szpony bolesnej aczkolwiek słodkiej miłości zdyszana biegnę ku szczęśliwości po tęczy wspomnień gubię drogę a mimo to biegnę do ciebie i tych rąk by karmić duszę potokiem słodkich słów szeptem dotykać gwiazd i poczuć ten dawny prawie zapomniany żar to tylko stłumiony blask a bije łuna,że aż strach ale biegnę poprzez morze gorzkich łez czy to już koniec? -nie,to początek jest