pośród mroków nicości jakiś jasny blask oczu ukochanych, takich,które znam popielate tęczy magiczny kryształowy kwiat, spijam z ust zagładę, by odejść w niezbadaną dal ogarniemy się ramieniem, ogrzejemy serc płomieniem, by żyć i świętować każdą chwilę, a wokół nas podziwiać tańczące w powietrzu motyle...