schwytano mnie pewnego dnia szponami miłości chociaż ranią boleśnie, wytrwam,bo wierzę w swoje uczucia, nawet największy ból nie sprawia przykrości, gdyż czym jest ten ból w obliczu takiej miłości? nie ucieknę, zostanę i będę czuwać i szeptać do ucha temu, który to uczynił nie boję się, ponieważ życie nauczyło mnie odwagi i zdolności przyjmowania wszystkiego, co los zechce mi dać i bez wzgledu na wszystko w takiej wierze i miłości pragne trwać tak długo,jak tylko będzie trzeba, pragnę,kocham i wierzę, że w tym jest cały sens...