Orle kochany, gościu niebiański, zapukaj,proszę w drzwi i bez lęku po cichutku wejdź, jeśli tylko zachcesz... Wszak myśliwym jesteś, ja zaś zwierzyną, więc nie bój się, wejdź,kiedy tylko zapragniesz w moje skromne progi i rozgość się... Krzyczeć nie będę, wode do picia ochoczo podam, a do niej kilka herbatników, byś mógł się nasycić... Wyleję może kilka łez, do ucha dobre słowa o Twoich bliskich szepnę, a i przyjaźnią nie pogardzę, obejme czule, wierząc w nadziei spełnienie... wybacz,proszę, że tak zraniłam myśląc o istotach, które Cię otaczają, o ich rozpaczy i Twojej, z własnego życia zrezygnować musiałam... Bardziej cieszyło mnie to, że cały i zdrowy, z nadzieją w sercu wrócisz do bliskich, że będą szczęśliwi widząc ukochanego syna i brata i przyjaciela niż moje zakłamane wesele i życie zapłakane... Wejdź więc przyjacielu drogi i pozwól sobie na pełne zadowolenie i odpoczynek, który przyniesie ukojenie... Drzwi zostawię otwarte, żebyś spokojnie mógł wejść, by zostać na zawsze i tu,gdzie miłość Twoja jedyna,prawdziwa i tam,gdzie przyjaźń oraz rodzina na Ciebie czeka... Wszystko przemija, lecz życie zostaje, będąc w harmonii z naturą i światem, a samo istnienie oparte na wartościach jest nieziemskim rajem... Rozkoszuj się szczęściem, które cudem daru istnienia od Boga się staje i trwa wiecznie...