Przejdź do treści
Czytanie

do dna

pamiętasz drżenie rąk
gdy do ust podnosiłam kubek
ze smutkiem na dnie

smakował kawą pitą we dwoje
wschodzącym błękitem
i wilgocią rosy

pachniał rozkoszą wieczorowej pory
aksamitem pościeli
i pocałunkiem przed dobranoc

ręce już nie drżą
kubek rozbity
smutek się pije do dna
50 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

1 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.