Kiedyś,jak fotografia nie licząca się z czasem, żyłem do przodu , bez wielkich emocji. Teraz jak obraz rozdarty na strzępy, wracam myślami do wspomnień z przeszłości. Wracam do matki, co książkę ostatnią oddawała, wracam myślami do pewnego Domu Kultury, którego,to wszystko widziały mury.