świat mógł jak dzban słodką wodą napełnić się halucynacjami ale czy świat chciał? tłok na ulicach za mały, zimy za lekkie, wiosny za ciepłe. potem ciężkie sny, pot, zła krew i ręce mniej spokojne. szło to po cichu i z hukiem ogromnym, długim jak stąd do myślę, że przedwcześnie wróciłeś do ziemi. położyłeś się w grobie, który wołał, całkiem już wył: bądź dzikim zwierzęciem, ale na uwięzi. wszystko starło się z szyb źrenic, uniósł się pył twoich światów rozbitych i tylko ty nie tańczysz, ale czy nie tańczysz? nic ponad czucie i deszcze jońskie. gdy wrzące strumyki na plecach, na wargach, gdy dotykają, ponad jesienią czteromiesięczną, tęsknota kołuje i nie chce kołować.