Z niebios dalekich głos słyszę Głos ten mym patronem To ja dla słowa się urodziłem I dla słowa skonam Bo pośród cisz ogromnych I tak samo w burzach Żyję dla głosu i słowa Co niebo i czoło rozchmurza Jacyś dawni poeci Zlatują w wiersza światy Dla nich me serce kołacze I dla chwili pisania skrzydlatej Z niebios dalekich głos słyszę W nim rodzę się i umieram I kocham ten głos ponad wszystko W nim moja żywa litera