Konającym Ona Niebo na myśl przywodzi Tonący brzytwy szukać przestaje Zachwyt nad Tobą o cudna bogini Przewyższy wszystko, świat innym uczyni Kto raz Cię ujrzał - nigdy nie zapomni Każdy byt ludzki słowa me wspomni Tyś wieczna jak księżyc na niebie wiszący Przychodzisz do mnie, gdy jestem milczący Tobie dzięki za smutek, za zmiany nie zmienne Za chaos i lament, za ciągłą gehennę Prawda o Tobie, Przecudnooka Umiera i gnije w umysłu galopach Spotykam Cię we śnie - dajesz ukojenie Bym szukając życia, zakończył pragnienie. Czyż śmierć nie jest piękna w swym codziennym płaszczu? Czyż miłość nie podobna do niej, wśród lamentów deszczu?