Najwyższa duchem, zaklęta w świecie – krzycz! Bo ciało Twe natchnione przez spazm rozkoszy, drga. Ziemskie uciechy nęcą, motają, w inny wymiar wynoszą. Suko! Miotaj się, dla swojego pana się wij! Człowieczo upodlona, w rozkoszy się gniesz, Sokami pożądania dławisz się i krztusisz. W posłudze uniżona otwierasz się w całości, Oddajesz swe ciało we władanie panu. Spełnienie osiągnięte szybko i gwałtownie, Lecz nie dla Ciebie radość – dla Ciebie cierpienie. Rozkosz opuszcza ciało, leżysz, płaczesz i drżysz, Jak raz spróbowałaś, już nie przestaniesz, więc milcz.