Przejdź do treści
Czytanie

Portret duszy twojej...

Otworzyłam oczy,
Była jakaś piąta nad ranem,
Zaparzyłam kawę,
Moje nagie ciało zostało przeszyte chłodem,
A obłok parującej kofeiny
Rozbudził mnie na dobre.

Nocna lampka
Tliła się jak płomień dogorywającej świecy,
Ciało pokryła chropowatość,
Nie czułam już zimna.

Ujęłam węgiel w dłoń,
Wydostałam papier z pod
Sterty twoich portretów,
Kartek,które były puste.

Zaczęłam kreślić twoją duszę ,
Okazało się,że kartka jest
Nadal nieskazitelnie biała...

Jej biel,
Jej chłód,
Jej ostrość,
Jej idealność,
Do obrzydzenia przypomina ciebie.
67 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.