Wrzucała kamyki do rzeczki, Mocząc w niej kostki i stopy. Z głową ledwie ponad trawą Z kwiatami okalającymi włosy. Oglądała z uśmiechem niezwykłe show Taniec rybek, komarów i nartników, Gładziła palcem śliskie grzbiety Pływaków żółtobrzeżków. Podziwiała leniwy prąd i swoją w nim twarz, Niewyraźną, zieloną w wodzie, Falującą i rozmytą I nuciła sobie... O ileż ładniejsze takie oblicze, Choć zielone, nieludzkie i dziś już obce Od twarzy w lustrze, umalowanej i bladej Od jarzeniówek, strasznej...