Jeszcze wczoraj ich trele Wprawiały w drżenie moje żyły Lekkie jak puch śpiewy Unosiły moje serce ku górze. Lubiłam siadać rano i z uśmiechem Wsłuchiwać się w melodie natury W ich zadziorne piski i ćwierkanie Kiedy ganiały się jak dzieci Szukam ich teraz wszędzie Wyglądam szpitalnym oknem Od szarówki świtu po brudny zmierzch Z niepokojem patrzę przez zmatowiałe szyby. Dziś nie słyszę żadnego Moje serce bije równo i powolnie Żadna melodia nie przyspiesza mi pulsu Nie ma już ptaków we mnie.