"Patologia..." te słowa jeszcze brzmią mi w uszach,
te okropne kwestie, zatrute w jej ustach.
Jak skorpion ukąsiła duszę,
i teraz jeszcze strasznie się duszę.
Minęło tyle czasu odkąd nie widzę jej,
a obraz pozostał na zawsze w duszy mej.
Myślała, że sprawowała władzę nade mną,
chciała zawładnąć swą mściwą potęgą.
Każdą możliwą sytuację wykorzystywała,
by udowodnić sobie co posiadała.
Każde kolejne jej spojrzenie,
pogłębiało duszy trawienie.
Tak bardzo się bałem i strasznie krzyczałem,
na zawsze stąd uciec chciałem.
"Będę cię wodzić na smyczy" upokorzeniami pałała,
bo tak bardzo gnębić lubiała.
Życie stało się koszmarem
i wszystko wypełniło się szałem.
Szkoła znienawidzona, nauczycielka przeklęta,
coraz to bardziej zacieśniała te pęta.
Inny spośród innych jestem, ale co z tego,
mogę cierpieć przecież dlatego.
Kto zrozumie Wertera czy Gustawa,
choć normalna była ich postawa.
Nie pojmiesz miłości póki cierpieć nie będziesz
i poczucia szlachetnych wartości nie zdobędziesz.
O czym tu pisać, o czym prawić,
gdy się dodatkowo gejem ujawnić.