Przejdź do treści
Czytanie

O wietrze

Natura
Wietrze czarny, wietrze marny, Tyś ponury, tyś koszmarny! Co łunę naszą porwałeś, I zielinę naszą każdą. Blask, światłość odebrałeś, I chytrze uciekłeś za dzienną gwiazdą. Wietrze biały, wietrze śmiały, W nyniejszych dębach ospały! Co łunę nam oddałeś, I nagwieżdżały sen każdy. Osieków kwiaty hiacyntowe posiałeś, I jezierne fale wskrzeszasz zawżdy. Nie lękaj! Czekam na ciebie w wierze, Choćby i na czarnym wietrze.
121 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.