Przejdź do treści
Czytanie

Rękawiczki

Świat
Zimowy, pełen niepokoju poranek. Ze stresu zakładam lewą rękawiczkę na prawą dłoń. Jest mi wstyd. Tak bardzo, że chowam nos w szalik. Idę na spacer, przed siebie. Wiatr tak głośno gwiżdże, nawet on wyśmiewa mój niepokój, wątpliwości. Czemu śnieg tak głośno skrzypi?! Chciałbym rozpłynąć się w ciemności. Jak motyl nocny spalić się w tym świetle. Pogrzebać przeklęte rękawiczki, by nie dały już nikomu więcej ciepła. Księżyc daje za dużo światła. Zima daje za dużo wątpliwości.
104 wyświetlenia

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.