Zimowy, pełen niepokoju poranek. Ze stresu zakładam lewą rękawiczkę na prawą dłoń. Jest mi wstyd. Tak bardzo, że chowam nos w szalik. Idę na spacer, przed siebie. Wiatr tak głośno gwiżdże, nawet on wyśmiewa mój niepokój, wątpliwości. Czemu śnieg tak głośno skrzypi?! Chciałbym rozpłynąć się w ciemności. Jak motyl nocny spalić się w tym świetle. Pogrzebać przeklęte rękawiczki, by nie dały już nikomu więcej ciepła. Księżyc daje za dużo światła. Zima daje za dużo wątpliwości.