Zaczęło się od cyfry w policyjnym raporcie, Sześć ofiar w Krakowie, zamknięty, zimny fakt. Ból w sercu zagościł w burzliwym życia porcie, Lecz do współczucia brakowało nam akt. Wtem wystarczyło, że ktoś odkrył karty, Ktoś osierocił dzieci, miał w sobie pasję, Była dziewczyna co miała rozdział otwarty, Że ktoś stracił twarz i na szczęście okazję, Bo póki nie znamy twarzy, cyfry są dalekie, Statystyka rani nie gwałtownie lecz cicho, Odkryte karty burzą obojętność z człowiekiem Dostrzegamy nagle, że światem rządzi licho Mija nam życie w wiecznym, ślepym pędzie, Gdzie carpe diem brzmi jak nierealny mit, Wyścig w pracy, kariera otacza wszędzie, Wyścig wielkich talentów, pieniędzy szybki rytm. Chcieliśmy żyć chwilą, cieszyć się istnieniem, Dzisiaj chwytać dzień to luksus niespełniony, Świat nas zatrzasnął u szyi z kamieniem, Aż przychodzi tragedia i zrywa zasłony Dopiero w obliczu tej obcej żałoby Człowiek pyta siebie: „Po co jest ten bieg?” Zatrzymajmy się wreszcie, odrzućmy próżne próby, Zauważmy to, co bliskie, nim stopnieje śnieg. Nie wyścig, nie zysk, nie kariery lśnienie Nawet nie bogactwo, co w oczy się rzuci, Lecz miłość i bliscy, to nasze istnienie, Gdy czas nieskończony klepsydrę przewróci.