Zatrzymać niebo...to tak prosta rzecz Zatrzymać słonce...to tak prosta rzecz Zgaszone gwiazdy znów zapalić To wszystko takie proste w obliczu klęski mej. Zawiodłem po całości Zniewolić chciałem to co wolne i już moje Zmieniać próbowałem to co doskonałe i to co w swym pierwostanie serce me porwało. A teraz łatwiej jest mi przyzwać deszcz spojrzeniem niźli ból silniejszy niż nieskończone rany zażegnać... każda sekunda to infernalna katusza każdy wdech to potłuczone w gardle szkło każdy ruch to ostrze wbijane w serce... Wydarłem z siebie to co było czarne mroczne i ponure. Stoję teraz przed bramą twą zlany krwią własnych ran Stoję czysty i silny. Me serce w otwartej klatce wybija rytmem imię twe... Wyszarpię księżyc z wszechświata dłoni by mieć cię znów w swych ramionach...