Czasem mam ochotę wybiec gdzieś wysoko, gdzie pusto i głucho i nie ma nikogo. Stanąć niczym posąg, po czym spojrzeć w niebo i krzyknąć z całych płuc pytanie: Dlaczego!? Może wiatr odpowie językiem nieznanym, a na niebie zaroi się od błyskawic. Przeleci gdzieś orzeł, za nim inne ptaki, a ja odczytam ukazane mi znaki. Są pytania na które brak odpowiedzi. Mimo wszelkich starań oraz dobrych chęci. Lecz tym razem gdy stanę na górskim szczycie, usłyszę odpowiedź: Bo takie jest życie! Mimo że odpowiedź jest wymigająca, to jest błyskotliwa niczym promień słońca. Więc krzyknę raz jeszcze, lecz tym razem głośniej: Dziękuję Ci Życie i o więcej proszę!