Przez sen nie mogę złapać oddechu, ręka kostuchy chce mnie udusić. Chce zabić we mnie potrzebę śmiechu, więc nie mam wyjścia, muszę się zbudzić. Budzę się mokry niczym w gorączce i nasłuchuję się w słodycz ciszy. Czekam na ranek, wschodzące słońce. Tam już wędrują te moje myśli. I uspokaja mnie myśl o dniu nowym, który rozpocznę z ciepłym uśmiechem. Dniem często szarym, nie kolorowym. Nieważne jakim... ważne, że jestem. Bo można widzieć ciecz w jakiejś szklance, co wypełniona jest do połowy. Nie wiem jak Ty na to patrzysz Ja nie zawracam sobie tym głowy...