Przygarbiona zmęczeniem jak płacząca wierzba schylam się po grosze na szczęście Pozbawiona sił jak igieł choinka okrywam się wytartymi złudzeniami Roztrzęsiona zabieganiem jak osika lichym wiatrem drżę niespokojnie o nieznane cele I już nie widzę siebie w rozbitych przez pośpiech lustrach lecz jeszcze słyszę w dociskanych nadzieją strunach skrzypiec