Dostrzegam je zawsze, Gdy przez okno patrzę. Jak dwie krople tam obok siebie, Maszerują w wiatru cichym śpiewie. Kroczą same, grupką bądź dzikim stadem, Pomagając uciec nam przed słońcem upalnym latem. Szaty przybrać u nich może każdy: Słonia, żelka, morskiej małży. Jednak jednej ciągle braknie, Co nie spojrzę gdzie popadnie. Tej, z serduszkiem pełnym smutku, Tej, co na złość śmierci walczy aż do skutku.