gdy pustelnicy tango tańczą na plaży praży słońce wypieka ty biegniesz w dal z pomarańczą jak klacz rwąca brzegi rzeka gdzieś osikowy kołek pozostał wampir nie wyjdzie śpi w trumnie patrzysz się w dal i dalej prosta galopujesz przed siebie dumnie i nic nie widzisz tylko horyzont ptaki jak iskry na jasnym niebie pot oblał skroń obierasz kont by nikt nie pamiętał ciebie w pamięci rozrost szarych komórek tak jak rakowe się wykluwają przez chwilę widzisz kilka wiewiórek potem już nie chcesz jak konają ten przykry widok i pamięć chora pourywane fragmenty wspomnień wskakujesz cichcem do swego wora wyciągasz nogi na kilka drżeń i odlatujesz przez autostradę szalone wydmy i pastwiska widzisz w oddali znów defiladę chcesz znów szybować lecieć z urwiska