Wieczne miasto znów zasypia. Ulica wpatrzona w ulicę, zalotnie mrugają latarnie. Chodniki pętlą się i ocierając sennie o siebie, też w końcu zasną. W tym momencie, nic wiedzieć nie chcę o ulicach z twojego dzieciństwa. Stare adresy i numery telefonów, wspomnienie śniadań i kolacji, zostawmy sobie na deser. To przecież też jest jakieś miejsce. Nic dodać. Można by coś ująć. Odwróć się, śpij.