Personifikacja siebie nie udana. Kot w fotelu głowę zwiesił, ja tępo patrzę na kota i koci mi się. W kuchni tymczasem każda kropla trafia bezbłędnie w talerzyk. Bardzo dużo kropel. To prawda, czuje się o wiele lepiej niż przeciętny cień człowieka ale wiem, że to już niedługo chwila zaledwie i macie mnie z głowy i to bezwzględne uczucie że czas w korku stanął... spóźniony cisza tylko komar się na chwile zapomniał czuć tu jego obecność. Ukradkiem sam z siebie krew wysysa. Będzie swędziało. Bardzo.