Nie potrafię odmówić Ci kiedy nachylasz się szeptem do ust jak najlepsze wino bez pytania umysł porywasz bezwład wprawiasz w ruch Niczym feniks, który zaginął w rozwianym popiele wstaje dzień na przekór śmierci jesteśmy jednym oddechem Zamknąłeś mój czas w dłoniach ze szkła gdy światła gasną znów spotykamy się w innym wymiarze nieludzko spragnieni i głodni okryci tylko płaszczem nocy Uciekamy bez pożegnania na dalekie łąki..