czasami żałuję spojrzenia prędkiego jak światło ciężaru który spada na serce po tym jak śmierć zabrzmi w uszach i każdy świat wtedy się kończy sześć lub siedem małych światów i kawałek mojego własnego za każdym razem jeden po drugim od największego a potem już hurtowo przeszyte niewyobrażalnym strachem potwornym bólem przez jedną setną sekundy "nasi mali bliźni" plama na Wisłostradzie