Po policzku krwawa płynie łza, Walka w moim sercu ciągle trwa, Umysł, opanowały cienie nieznajome, Tworzące co rusz, nowe paranoję, Myślę, na jak długo starczy mi sił, By nie zrobić, błędnego kroku w tył, Naglę! Zatrzymał się dla mnie czas, Przez co wewnętrzny płomień zgasł, Podobno, ostatnia umiera już tylko nadzieja, Słyszę ból. Dziwne dzieło stworzenia, Jak grom z jasnego nieba! W moje ciało się wlewa! Ciepły blask, który mnie obroni, Wysuszy moją łzę. Memento Mori.