szpaler głogów się bieli wzdłuż alejki która biegnie drogą prostą jak strzelił na skos przez osiedle w tle liści zieleń prześwituje kłębem cukrowej waty jak sen który się ziścił zajaśniały ich kwiaty nim niebo zaróżowi świt pragnący wstać właśnie a wróbli stadko zdecyduje czy ma wdawać się w waśnie kiedy przechodzę obok na porannym spacerze na głogach zawisa obłok zakwitły niby modlitwa przyrody a wróble w najlepsze klepią pacierze 2008