nieśpiesznie zaczyna się dla mnie wiosna, od kwaków, gęgów, skwiru i klangoru ptaków w swoje przeloty zakluczonych przez otwarte na oścież korytarze prehistorycznych tras północ-południe. w przedświetlnej ciszy niosą się ich głosy gamą jak koncert graną orkiestrowo. nieoczekiwaną lecz powtarzaną przez matkę-naturę od lat tak samo. gdy ciasny horyzont płonie o brzasku i ptaki się budzą – stali mieszkańcy bloków, to jestem pewien pośród wrzasków kocich orgazmów; wiosno, wśród nas tańczysz! 2010