na stole niklowane cążki leżą długość paznokci szczękami chcą zmierzyć kiedy palce nerwowo wystukują węgierskiej rapsodii rozbuchany rytm trzeba bezwzględnie obciąć przy oskórku pazury - ten keratynowy przerost złych ambicji ponad możliwościami kruchy jak szkło i miękki jak aksamit bo inaczej nie będzie mistrzowskiego koncertu na klawiszach fortepianu wyszczerzy się heban i kość słoniowa sala zatonie w brawach według planu manicurzystka zrobiła już swoje cięła przy opuszkach wtarła balsamy i jeszcze jeden raz Liszta natchnienie opuściło z nut stworzone więzienie 23.01.2009