od uroku rzucam cieniem przez lewe ramię prawym bezkompromisowo sypię na rany ad hoc otrzymane sól ironicznej puenty światło wytłacza wzór ostry i czernią żłobi delikatne półtony po rozsianych hojnie szarych komórkach stężałej kory wzrokowej jedynie życie uporczywie pobłyskuje trylionami galaktyk w ogromie wszechświata nieustannie wiszącego nam nad głowami 22.01.2009