nasze osobowości się przenikają wzajemną dozą codziennej normalności, będącą pochodną niezmiennej losowej. wtedy zwykłe sprawy się stają magicznie liturgicznym rytuałem wciąż składanym w ofierze na ołtarzu miłości trwałej. stopniowo stapiamy swoje odmienności, aż połączone w parę, ogień i woda podwyższą ciśnienie uczuciom progowym. bywają przegrzane, czasem są skroplone i opadem siadają na żyznej glebie, wtedy nieoczekiwanie zakwitają. 2010