noc pobladła w samą porę ból też zszedł o mglistym brzasku głębiej chwytając za poręcz zębów w gębie pełnej wrzasku dzień zaspał niespodziewanie budzony przez ptasie trele odwleka wczesne wstawanie biorąc siebie za niedzielę ale słysząc kakofonię warczących jak psy silników tworzących miejską symfonię tęskni za śpiewem słowików które ozimiałą porą na mrozie co trzaskał jak drwa śpiewały swój triste chorał melodyjnym głosem kra-kra 2010