błękitne cienie bladej twarzy Ziemi nakładają makijaż pośmiertny pod białym całunem ślady istnień po fakcie znikają za śnieżną kurtyną moc tropów w antrakcie nie ma komu klaskać nie będzie też bisów jak negatyw mróz odbity wystrzałem w drzewa porozdzierane aż przybyłe ze wschodu chmary gawronów skwirzą nad ranem zmieszane z półtonów interludium blanche carte` pomiędzy jesienią a zimą a` la Vivaldi, wenecki czart czując rytmy biologii po kolana brnę w zasłuchanie zapadam się wstaję ponownie gotowy do drogi w nieznane 2010