wieczory zapadłe znienacka na bezgłośnie postępującą samotność bolą nas najbardziej kiedy wychodzą z cienia milcząc jak nieoswojeni posłańcy zwykłych strachów o wielkich oczach ciemności podaj mi dłoń proszę już się ciebie nie boję czując rzeczywistości zapach który przenika mnie bezpiecznie na wskroś kiedy karmię ciebie z ręki okruchami jestestwa 2009