Przejdź do treści
Czytanie

Zostałem okradziony i wyzuty z sumienia

O życiu
W ciemnej listopadowej nocy rzuciłem się trzewia. Słyszę głos – to tylko burzliwy tętent rzeczywistości. Brodząc pośród smogu unikam spojrzenia, Młodych bez duszy, bez znaczenia, bez świadomości. Elektryczny blask ulicznych świateł animuje moje ruchy, Słyszę głos – to tylko chemia organizmów – ludzkości. Któżby w tym mechanicznym świecie nie szukał narkozy? Marszałkowej buławy synapsy – absolutu niegodziwości. Niczego nie szukam, nikomu nie wadzę – mówię Do napotkanych pod przymusem (nie)znajomych. Pytają mnie głośno: czemu kłamię? Swym głosem kolekcjonerów wspomnień zniewolonych. Ich dusza codziennie jak wosk topnieje. Ale póki dopalić się mogą, Jak wiejska dziewka w królewskiej alkowie, Dobrze się bawią!
112 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.