Łucja z poematu - Polana Miłości .

Pod najpiękniejszą pełną cienia
Którą brat księżyc opromienia
Prastarą Życiodajną Lipą
Usiadłaś z podniesioną głową
I cieszysz się tą cud rozmową
Co nie podlega dłoniom czasu
Najsłodszy szept ust Pana Lasu
Jak cudnie widzieć uśmiech godny
Ludziku Ślicznie tak pogodny
Tęskniłem - tutaj jest Twój Dom
Wszystkich co Kochasz tutaj są
I śmiało wejrzyj w lustro nieba
Niczego nie brak czego trzeba
Na tej polanie - nie ma lat
Tam w dole zasnął stary świat