Dotąd myślałem że bycie człowiekiem to wielki gest to jakby gówno na ślizgawce I w tym myśleniu ruchałem anioły na nieboskłonie A potem szarym mydłem myłem krocze I śpiewałem psalmy aż odpadał tynk Dziś kiedy śmierdzę wódką i petami Zanoszę pienia do niebios By mnie nie poniechać by nie zgnoić Bo choć byłem gnojkiem Jednak trzymałem klasę Panie, oszczędź mnie i nie sponiewieraj Jutro oddam mocz i kał ma czas a potem pójdę do sklepu po mleko by zjeść śniadanie i nie pieprzyć już dłużej Jestem już w domu i jem śniadanie Przed chwilą ostro się spierdziałem Ale wracam cały i zdrowy Bo być człowiekiem to brzmi dumnie