Ładna była to dziewczyna, chudziutka,skromniutka, z piwnymi oczyma. Włosy miała długie -myszkowata blondynka, z rumieńcami na twarzy -niewinna dziecinka. Skryta i cicha była zazwyczaj, jak stokrotka rosnąca w trawy ukryciach. Wtem, tu nagle nie patrząc, bezmyślnie, przebiegli niszcząco po łące zielonej. Stokrotka nie żyje, Ja tu zostałam... Nic już po niej. Być może jakaś Wiosna łaskawą dla Niej zostanie? Stokrotka znów zakwitnie i pozwoli na Wasze z Nią poznawanie...