Zbudowana z tysiąca sprzeczności, Od chowania depresji boli nawet skóra. Niemocą przesiąknięta do końca, do kości, Od dawna mnie przytłacza niepowodzeń chmura. Ukryta w cichym mrocznym zaułku, Gdy uśmiechać się już nie potrzeba Płaczę, rzucam, niszczę i krzyczę, O tysiące lat świetlnych oddalona od nieba. Czuję, że nikt nie zrozumie mej duszy I zrozumieć nawet nikt nie chce. Nie mam tego, kogo ma dola poruszy, Bo każdy zajęty jest swoim królestwem... Tak jak ja ...