II

Każdego ranka Zmagam się ze wstaniem By wieczorem Być o dzień bliżej śmierci Czas zabijam deskami- Płuca smagam dymem Codziennie nowy gwóźdź do trumny Zasypiam na co dzień przytulona... Poduszkę dzierżąc w ramionach Złaknionych Twej obecności Okryta ciężką kołdrą myśli Upijam się muzyką Do nieprzytomności Zapadam się W bezdennej otchłani Dołującej samotności Jest jak w niebie: Łzy deszczu I rozdzierające zaburzenia Pogody ducha Promieniste prognozy Widzę jak przez mgłę Tak blisko – dalekie dwa brzegi rzeki Złamane gałęzie Pęknięty pień Korzenie głęboko utkwione w pamięci Jak echo puste Twe „kocham cie”