w swej pamięci darłem na strzępy obraz Twojej twarzy krzycząc z bólu Rachel! stałaś przy oknie wpatrzona róże w słomianych kożuchach modliły się zwijając pąki w drobne piąstki mój głos był dziś obcy brzmiał jak szelest starej słomy otworzyłaś okno szeroko na zimę róże z sąsiednich rzędów właśnie łączyły się w pary przy dźwiękach muzyki urzeczona zaprosiłaś do tańca mnie akurat i takie było to nasze wesele