ile warte ramiona co nikogo objąć nie mogą pytał zgięty na pół jak zbędna kartka nie potrafił nic dać tylko dwie zwykłe ręce bez żadnych ukrytych możliwości życiowe doświadczenia doganiały go obwąchiwały a ich oddech czuł bezpośrednio na karku parzyły spękane usta z braku rozmowy jakby sklejone nie wymówiły żadnego słowa od dawna a przecież kiedyś słynął z kwiecistych wypowiedzi w końcu rzucił ręcznik teraz leży nieruchomo w pokoju jak element umeblowania